land
land
Het geklasseerde postgebouw van Gaston Eysselinck uit 1953 werd omgebouwd tot een bruisend cultuurhuis. De restauratie gebeurde met respect voor het bestaand gebouw en haar originele structuur. Tussen het oude postgebouw en de nieuwe achterbouw ligt een amfitheater, als kloppend hart. Transparante passerelles animeren deze buitenruimte. Ze verbinden de 2 gebouwen.
Het hoofdgebouw en de twee zijvleugels van het oorspronkelijke ontwerp werden gerestaureerd met groot respect voor de originele structuur. De constructies in de middenzone zijn verwijderd, net als latere aanpassingen en toevoegingen, om de oorspronkelijke vorm weer volledig leesbaar te maken. Dit maakte plaats vrij voor een half-ondergrondse theaterzaal voor 431 personen, een theatertoren – die een zeker afstand bewaart tot de zijstraten – en daarbovenop een kleinere polyvalente zaal met 185 zitplaatsen op een uitschuifbare tribune. De verschillende zalen zijn akoestisch volledig ontkoppeld om gelijktijdig gebruik mogelijk te maken.
De nieuwbouw is opgevat als een betonconstructie waarvan de massa maximaal werd afgestemd op de akoestische eisen. De achterbouw van 32 m hoog is gefundeerd op de oude paalfundering en is deels gebouwd boven de in dienst gebleven telefooncentrale.
Tussen het oude gebouw en de nieuwe achterbouw is een amfitheater als kloppend hart voorzien. Transparante passerelles van 25 m lang, ‘tubes’, brengen het publiek langs deze ontmoetingsplaats naar de verschillende ruimtes in het gebouw. Ze animeren zo de buitenruimte. Deze passerelles hangen tussen de gebouwen en laten de oorspronkelijke structuur van het gebouw zo veel mogelijk leesbaar.
Het project was zeer uitdagend inzake akoestiek. Het gebouw ligt in de binnenstad van Oostende en grenst aan een gebouw van Belgacom, waarvan een analoge telefooncentrale tijdens de (afbraak)werken in dienst moest blijven. Ook de eisen inzake erfgoed voor het te restaureren deel zijn belangrijke randvoorwaarden.
In de te restaureren delen hebben we met metingen van geluid en trillingen bepaald welke delen geschikt zijn voor welke activiteiten.
De grote bestaande ruimten op het gelijkvloers en de verdiepingen in de voorbouw bleken verrassend stevige en stijve vloerconstructies te hebben, die de het gebruik als publieksruimte voor repetitie theater en dans, alsook tentoonstellingen, foyer en café, mogelijk maken. Andere functies in de bestaande ruimten zijn artiestenruimtes, een auditorium, een opnameruimte, en diverse ruimtes voor workshops en repetitie. Het hart van het oude Postgebouw, de lokettenzaal, werd ook de centrale publiekstoegang, vanwaar men rechtstreeks naar de grote zaal kan, en ook alle andere ruimten in het complex kan bereiken.
De uitbreiding gebeurde door het binnengebied te ontpitten en een deel van de achterbouw, grenzend aan de kantoren van Belgacom, af te breken. Vooraf hadden we nagemeten wat de akoestische kwaliteit is van de gemene muur, en tijdens de werken werden de trillingen in de analoge telefooncentrale gemonitord en de techniek van afbreken waar nodig aangepast en bijgestuurd.
In de vrijgekomen zone kwamen de twee nieuwe zalen: een theaterzaal met toneeltoren (‘grote zaal’), en boven de toneeltoren een polyvalente zaal (‘kleine zaal’), vaak gebruikt voor muziekoptredens. De bestaande gebouwen, de grote zaal, de kleine zaal, en de passerelles die de belangrijkste publieksweg vormen, zijn allen akoestisch ontkoppeld zodat alle ruimten gelijktijdig kunnen gebruikt worden zonder onderlinge hinder, en met respect voor alle eisen inzake geluiduitstraling naar de omgeving en afwezigheid van trillingen in aanpalende gebouwen.
Boven op de grote zaal is de buitenruimte met het dak als buitentheater, dat ook akoestisch perfect gescheiden is van de zaal en gelijktijdig met de grote zaal kan gebruikt worden.
Er is grote aandacht besteed aan de ruimteakoestiek zowel in de te restaureren delen, als in de nieuwe zalen. In de gerestaureerde delen maken we voor geluidabsorptie gebruik van dezelfde technieken als het oude Postgebouw, bijvoorbeeld geperforeerde gipsplaten of houten (geperforeerde) lambrisering, en akoestisch pleisterwerk naar historisch model. In de nieuwe zalen zijn het volume, de vorm en afmetingen van de zaal, en de gebruikte materialen sterk bepaald door de akoestische kenmerken. Ook hier is er steeds een volledige afstemming n integratie met architectuur, stabiliteit, en (theater)technieken
